Laminektomia plus fuzja a laminektomia sama w przypadku spondylolistycznego odcinka lędźwiowego ad 6

Występowała znacząca różnica między grupami w średnim wyniku leczenia (tj. Zmiana wyniku sumarycznego komponentu SF-36 od wartości wyjściowej) o 5,7 punktu (95% CI, 0,1 do 11,3, P = 0,046). Wielkość różnicy w efekcie leczenia utrzymywała się wzdłuż w ciągu 4 lat po operacji (różnica w 4 latach, 6,7 punktu, 95% CI, 1,2 do 12,3, P = 0,02) (Tabela 2 i Figura 2). Wśród pacjentów, którzy byli dostępni w 2-letniej obserwacji, 24 z 28 w grupie fuzji i 20 z 29 w grupie z samą dekompresją mieli wcześniej określoną klinicznie istotną różnicę 5 punktów w fizycznym komponencie SF-36. wynik sumaryczny. Zgodnie z modelem regresji logistycznej z przypadkowym punktem przecięcia, przewidywany współczynnik minimalnej klinicznie istotnej różnicy wynoszący 5 punktów w 2-letniej obserwacji wynosił 91,9% (95% CI, 73,1 do 97,9) wśród pacjentów w grupie 76,1% (95% CI, 49,7 do 91,1) wśród pacjentów w grupie z samą dekompresją (różnica, 15,8 punktu procentowego, 95% CI, -16,0 do 47,6; P = 0,18).
Nie nakreślono wcześniej określonego planu dostosowania różnic bazowych między grupami. W przypadku trzech wartości wyjściowych (podsumowanie składu fizycznego SF-36, klasa ASA i stopień kręgozmyk), występowały marginalne, nieistotne różnice między grupami leczenia, z wartościami P między 0,05 a 0,10 (tabela 1). Po przeprowadzeniu oddzielnej analizy w celu dostosowania się do tych wyjściowych różnic, grupa fuzji miała większy (choć nie znacznie większy) wzrost sumarycznych wyników SF-36 w porównaniu do grupy samoprzylepnej po 2 latach (3,9 punktu, 95% CI, -1,9 do 9,7, P = 0,19), 3 lata (5,8 punktu, 95% CI, -0,4 do 12,1, P = 0,07) i 4 lata (4,6 punktu, 95% CI, -0,9 do 10,2; P = 0.10).
Wtórne parametry wyników i komplikacje chirurgiczne
Tabela 3. Tabela 3. Komplikacje chirurgiczne. Różnice między grupami leczonymi w zakresie poprawy niepełnosprawności związanej z bólem krzyża, mierzone zmianą wyniku ODI po 2, 3 i 4 latach, nie były znaczące (tabela 2) . Jak pokazano na ryc. 2C, grupa fuzyjna miała mniejszą częstość reoperacji w ciągu 4 lat niż grupa samoprzyspieszająca się (14% w porównaniu z 34%, P = 0,05). Wszystkie reoperacje przeprowadzone w grupie z samą dekompresją były na poziomie wskaźnika, aby zająć się późniejszą niestabilnością kliniczną. Dla kontrastu, wszystkie reoperacje przeprowadzone w grupie fuzji były na sąsiednim poziomie lędźwiowym (przepuklina dyskowa lub niestabilność kliniczna). Otyłość (wskaźnik masy ciała [waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach]> 30) nie był czynnikiem ryzyka reoperacji (wskaźniki reoperacji wynosiły 21% wśród pacjentów otyłych i 28% wśród pacjentów nieobszarych, P = 0,58). W odniesieniu do powikłań chirurgicznych utrata krwi, długość pobytu i długość zabiegu były istotnie większe w grupie fuzji niż w grupie z samą dekompresją (Tabela 3).
Dyskusja
Porównawcza skuteczność instrumentowanej fuzji z laminektomią w porównaniu z laminektomią stanowiła problem kliniczny badany w badaniu SLIP, w którym badano 130 pacjentów pod kątem kwalifikowalności, włączono 106 pacjentów i losowo przydzielono 66 pacjentów.
[więcej w: bortezomib, dentysta bielsko, stomatologia katowice ]

Powiązane tematy z artykułem: bortezomib dentysta bielsko stomatologia katowice