Laminektomia plus fuzja a laminektomia sama w przypadku spondylolistycznego odcinka lędźwiowego ad 7

Pierwszorzędową miarą wyniku była zmiana w jakości życia związanej ze zdrowiem fizycznym po 2 latach, mierzona za pomocą sumarycznego wyniku podsumowania fizycznego składnika SF-36. Chociaż wyniki nie różniły się istotnie między grupami leczonymi po roku od operacji, dodanie fuzji lędźwiowej do laminektomii wiązało się ze znacznie większym wzrostem wyniku sumarycznego fizycznego komponentu SF-36 po 2, 3 i 4 latach po operacji , co sugeruje utrzymującą się różnicę między terapiami w czasie. Różnice między grupami w podnoszeniu wyniku sumarycznego składnika fizycznego SF-36 były niewielkie, ale klinicznie znaczące. Nie zaobserwowaliśmy znaczących różnic między grupami w odniesieniu do zmniejszenia wyniku ODI, który był drugorzędną miarą niepełnosprawności związanej z bólem pleców. Ogólnie przyjmuje się, że mobilna kręgozmyk zwyrodnieniowy z mechanicznym bólem krzyża powoduje niestabilność w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i powinna być leczona za pomocą dekompresji plus fuzja.22. W badaniu SLIP rozważano, czy laminektomia lędźwiowa destabilizuje kręgosłup lędźwiowy w kontekście niemobilna zwyrodnieniowa kręgozmyk. W badaniu SLIP zwyrodnienie kręgosłupa po laminektomii lędźwiowej było wystarczająco niestabilne, aby wymagać reoperacji u co najmniej jednej trzeciej pacjentów. Tempo reoperacji po laminektomii było wyższe niż w innych badaniach, ale było zgodne z tempem 28% podanym w danych administracyjnych ze stanu Waszyngton.23 Większe prospektywne badania rejestrów mogłyby ocenić uogólnienie tempa reoperacji w tym badaniu . Nowsza – ale stosunkowo niesprawdzona – mniej inwazyjna strategia jednostronnej laminotomii z dwustronną dekompresją może dać przewagę nad tradycyjną laminektomią, ponieważ środkowe struktury więzadeł są zachowane, prawdopodobnie zmniejszając ryzyko reoperacji na niestabilność.24 Podaliśmy wcześniej czynniki ryzyka niestabilności po laminektomii na zwyrodnienie kręgosłupa, które obejmuje wysokość dysku, kąt fasetki i ruch na radiogramach zgięcia wyprostowanego.11 Rozpoznanie pacjentów, których kolce prawdopodobnie pozostaną stabilne po chirurgicznej dekompresji, może zmniejszyć stosowanie procedury fuzji odcinka lędźwiowego kręgosłupa i może zmniejszyć częstość powikłań. Po laminektomii plus fuzję zaobserwowaliśmy współczynnik reoperacji o 14%, który był podobny do tego w SPORT (11%) 2 oraz w niedawnym badaniu autorstwa Brodke et al. (13,3%)
Chociaż wyniki podsumowania składu fizycznego SF-36 w grupie fuzji były statystycznie wyższe niż wyniki w grupie samoprzyspieszającej po 2, 3 i 4 latach, wielkość różnicy między grupami była niewielka. Chociaż pacjenci w grupie z samą dekompresją mieli znacznie większe ryzyko wczesnej reoperacji ze względu na niestabilność, rewizja operacji fuzji była związana z późniejszymi lepszymi wynikami końcowymi niż przed reoperacją. Zjawisko fuzji lędźwiowej było istotnie związane z większą utratą krwi i dłuższym czasem operacyjnym, a zatem może nie być odpowiednie dla pacjentów w podeszłym wieku lub pacjentów ze współistniejącymi schorzeniami, w tym z osteoporozą.
W próbie SLIP strategia wykonywania fuzji obejmowała implantację sztywnych śrub szypułkowych przymocowanych do prętów ze stopu tytanu, z przeszczepem kostnym pobranym z grzebienia kości biodrowej
[podobne: skaza krwotoczna naczyniowa, głęboka dysleksja rozwojowa, tenofowir ]

Powiązane tematy z artykułem: głęboka dysleksja rozwojowa skaza krwotoczna naczyniowa tenofowir