Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem

Niewiele jest danych dotyczących stosowania fumaranu dizoproksylu tenofowiru (TDF) w czasie ciąży w celu zapobiegania przenoszeniu wirusa zapalenia wątroby typu B z matki na dziecko (HBV). Metody
W tej próbie uwzględniliśmy 200 matek, które były pozytywne pod względem antygenu zapalenia wątroby B e (HBeAg) i które miały poziom DNA HBV wyższy niż 200 000 IU na mililitr. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: 1, aby otrzymać zwykłą terapię bez leczenia przeciwwirusowego lub otrzymać TDF (w doustnej dawce 300 mg na dzień) od 30 do 32 tygodnia ciąży do czwartego tygodnia po 4; uczestników śledzono aż do 28 tygodnia po porodzie. Wszystkie niemowlęta otrzymały immunoprofilaktykę. Podstawowymi wynikami były wskaźniki przeniesienia z matki na dziecko i wady wrodzone. Drugorzędnymi wynikami były bezpieczeństwo TDF, odsetek matek o poziomie DNA HBV mniejszym niż 200 000 IU na mililitr przy porodzie oraz utrata lub serokonwersja antygenu powierzchniowego HBeAg lub wirusa zapalenia wątroby typu B w 28. tygodniu po porodzie. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem”

Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 10

Czas trwania profilaktyki po leczeniu jest ważnym czynnikiem w wyborze leków przeciwmalarycznych, szczególnie w obszarach o wysokim ryzyku infekcji. Lumefantryna ma najkrótszy okres półtrwania w fazie eliminacji, 17, następnie Meflochina, 18 amodiaquina, 19, a następnie piperachina. Skuteczność artefaktów-lumefantryny była stosunkowo niska w Burkina Faso (93,2%). Było to to samo miejsce próbne, w którym skuteczność artefaktów-lumefantryny wśród dzieci z malarią była najniższa (90,2%) wśród miejsc badań w Afryce Subsaharyjskiej.21 Miejsca w Burkina Faso również miały największą intensywność transmisji, jak sugerowano przez wysokie wskaźniki reinfekcji obserwowane we wszystkich grupach terapeutycznych (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Ta wysoka intensywność transmisji może wpływać na interpretację wyników genotypowania, z ryzykiem, że nowe infekcje mogą zostać błędnie zaklasyfikowane jako ponowne wysypki.22 W naszym badaniu do genotypowania MSP2 zastosowano elektroforezę kapilarną, technikę, która może zminimalizować błędną klasyfikację23. Ponadto intensywność transmisji może wpływać na indywidualne wskaźniki leczenia, ale nie na różnicę ryzyka między terapiami.23
Nie było znaczącej różnicy w wynikach porodu wśród leczonych grup. Średnia masa urodzeniowa oraz odsetek poronień, urodzeń martwych, porodów przedwczesnych i wrodzonych wad rozwojowych były podobne w grupach. Continue reading “Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 10”

Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 9

Podobnie odsetek kobiet z częstością tętna mniejszą niż 60 uderzeń na minutę okazał się wyższy w grupie artesunatu amodiachiny niż w innych grupach, ale różnica ta nie była istotna (P = 0,40). Niedociśnienie lub obniżone ciśnienie rozkurczowe jako działanie niepożądane (tj. Uznane przez lokalnego badacza za istotne klinicznie) występowały częściej w grupie leczonej amylo- chiną (1,5%) niż w innych grupach leczenia (zakres od 0,6 do 0,8%). ). Nie było znaczących różnic w wartościach bezpieczeństwa laboratoryjnego wśród grup leczonych. Wynik ciąży
Było 13 poronień (1 poronienie w grupie artemether-lumefantrine i 4 w każdej z pozostałych trzech grup). Łącznie wystąpiło 78 martwych noworodków, z 16 poronieniami martwymi występującymi w 856 porodach (1,9%) w grupie artemether-lumefantrine, 17 w 815 (2,1%) w grupie artesunatu amodiachiny, 22 w 818 (2,7%) w dihydroartemisinin-piperachine grupa, a 23 w 821 (2,8%) w grupie mezofilów-artesunów. Continue reading “Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 9”

Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 8

Było 10 ciężkich zdarzeń niepożądanych, które badacz strony ocenił jako prawdopodobnie związane z badanym lekiem, w tym 5 z grupą artesunatu amodiachiny (niedokrwistość u 2 kobiet, ból w górnej części brzucha w i złe samopoczucie w 2), 4 w grupa meflokina-artesunat (bóle brzucha u 1, wymioty u 2 i złe samopoczucie w 1) i w grupie dihydroartemisinin-piperachina (możliwa niepożądana reakcja na lek z bólem głowy i ogólnym osłabieniem 2 dni po zakończeniu leczenia; odzyskane całkowicie). Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania poważnych zdarzeń niepożądanych wśród leczonych grup. Tabela 3. Tabela 3. Wyniki bezpieczeństwa. Kobiety, które otrzymywały meflochinę-artesunat, a osoby leczone artesunatem amodachinowym miały znacznie wyższą częstość występowania jakichkolwiek zdarzeń niepożądanych (84,9% [722 z 850 kobiet] i 79,0% [665 z 842], odpowiednio ) niż w grupie arterher-lumefantrine (72,8%, 641 z 881) oraz w grupie dihydroartemisinin-piperachina (70,4%, 602 z 855) (P <0,001 dla porównania pomiędzy czterema grupami) (Tabela 3) . Zdarzenia niepożądane, które były związane z leczeniem, jak ustalili badacze, występowały istotnie częściej w grupie meflochinozynowej (50,6% kobiet, 430 z 850 kobiet) i grupie artesunatu amodiachina (w 48,5%; 842) niż w grupie dihydroartemisinin-piperachiny (w 20,6%, 176 z 855) i artemeterowej grupie lumefantryny (w 11,5%, 101 z 881) (P <0,001 dla porównania między czterema grupami). Continue reading “Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 8”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5

Wszystkie dane analizowano za pomocą oprogramowania SPSS, wersja 17.0 (SPSS). Nie przeprowadzono żadnych tymczasowych analiz, z wyjątkiem streszczeń danych dotyczących bezpieczeństwa dla komitetu monitorującego. Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rejestracja i losowanie uczestników badania. Wszystkie porody były pojedynczymi porodami. TDF oznacza fumaran dizoproksylu tenofowiru. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5

Wszystkie dane analizowano za pomocą oprogramowania SPSS, wersja 17.0 (SPSS). Nie przeprowadzono żadnych tymczasowych analiz, z wyjątkiem streszczeń danych dotyczących bezpieczeństwa dla komitetu monitorującego. Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rejestracja i losowanie uczestników badania. Wszystkie porody były pojedynczymi porodami. TDF oznacza fumaran dizoproksylu tenofowiru. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem czesc 4

Nadzór nad wadami wrodzonymi przeprowadzono podczas badania klinicznego podczas każdej wizyty, a dalsze badania obrazowe lub inne były wykonywane, o ile były wskazane. Wskaźnik wady wrodzonej reprezentował odsetek niemowląt z defektem spośród wszystkich żywych urodzeń. Drugorzędne wyniki skuteczności to odsetek matek, u których poziom HBV DNA był niższy niż 200 000 IU na mililitr przy porodzie oraz odsetek matek z utratą HBeAg lub HBsAg lub serokonwersją w 28. tygodniu po porodzie. Drugorzędne wyniki dotyczące bezpieczeństwa były niekorzystnym zdarzeniem profil TDF u matek i zdarzenia związane z bezpieczeństwem w diadach matki i dziecka, które obejmowały wszystkie zdarzenia niepożądane i przerwanie leczenia u pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę TDF.
W protokole badań poziom aminotransferazy alaninowej, który był ponad 5 razy wyższy niż poziom wyjściowy lub ponad 10 razy powyżej górnej granicy prawidłowego zakresu, z towarzyszącymi objawami lub bez, uznano za klinicznie istotne zdarzenie niepożądane wymagało częstszego monitorowania. Każde potwierdzone zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej zostało uznane za poważne zdarzenie niepożądane, jeśli wystąpiło w związku ze wzrostem całkowitego stężenia bilirubiny o 2 mg lub więcej na decylitr od wartości wyjściowej, co oznacza wydłużenie czasu protrombinowego o 2 sekundy lub więcej od linii podstawowej, wzrost międzynarodowego współczynnika znormalizowanego o 0,5 lub więcej od wartości wyjściowych, lub zmniejszenie poziomu albuminy o g lub więcej na decylitr od wartości wyjściowej. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem czesc 4”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem czesc 4

Nadzór nad wadami wrodzonymi przeprowadzono podczas badania klinicznego podczas każdej wizyty, a dalsze badania obrazowe lub inne były wykonywane, o ile były wskazane. Wskaźnik wady wrodzonej reprezentował odsetek niemowląt z defektem spośród wszystkich żywych urodzeń. Drugorzędne wyniki skuteczności to odsetek matek, u których poziom HBV DNA był niższy niż 200 000 IU na mililitr przy porodzie oraz odsetek matek z utratą HBeAg lub HBsAg lub serokonwersją w 28. tygodniu po porodzie. Drugorzędne wyniki dotyczące bezpieczeństwa były niekorzystnym zdarzeniem profil TDF u matek i zdarzenia związane z bezpieczeństwem w diadach matki i dziecka, które obejmowały wszystkie zdarzenia niepożądane i przerwanie leczenia u pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę TDF.
W protokole badań poziom aminotransferazy alaninowej, który był ponad 5 razy wyższy niż poziom wyjściowy lub ponad 10 razy powyżej górnej granicy prawidłowego zakresu, z towarzyszącymi objawami lub bez, uznano za klinicznie istotne zdarzenie niepożądane wymagało częstszego monitorowania. Każde potwierdzone zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej zostało uznane za poważne zdarzenie niepożądane, jeśli wystąpiło w związku ze wzrostem całkowitego stężenia bilirubiny o 2 mg lub więcej na decylitr od wartości wyjściowej, co oznacza wydłużenie czasu protrombinowego o 2 sekundy lub więcej od linii podstawowej, wzrost międzynarodowego współczynnika znormalizowanego o 0,5 lub więcej od wartości wyjściowych, lub zmniejszenie poziomu albuminy o g lub więcej na decylitr od wartości wyjściowej. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem czesc 4”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem cd

Leczenie przeciwwirusowe wznowiono u pacjentów, u których utrzymywała się podwyższona aktywność aminotransferazy alaninowej.1,30 Oględziny próbne
Ta próba została zaprojektowana przez pierwszego autora i została zatwierdzona przez niezależną komisję ds. Oceny etycznej w każdym miejscu (sekcja 2 w dodatkowym dodatku). Badanie przeprowadzono zgodnie z międzynarodową konferencją na temat harmonizacji wytycznych dobrej praktyki klinicznej i deklaracją helsińską. W okresie próbnym niezależny niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo dokonał przeglądu wyników bezpieczeństwa. Wszyscy autorzy zapewniają prawdziwość i kompletność przedstawionych danych i analiz. Nie doszło do porozumienia w sprawie poufności danych między sponsorem (Gilead Sciences) a autorami lub uczestniczącymi instytucjami. TDF została dostarczona przez Gilead Sciences, która nie brała udziału w projektowaniu ani w wykonaniu próby, w analizie danych, w pisaniu lub redagowaniu manuskryptu, ani w decyzji o przesłaniu manuskryptu do publikacji. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem cd”

Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad

Nabyta oporność na lorlatinib i resensytyzacja na kryzotynib.Panel A pokazuje różne terapie, które pacjent otrzymał w przypadku przerzutowego raka niedrobnokomórkowego płuca (ALK) z przerzutami, jak również czas trwania każdego leczenia. Panel B przedstawia komputerowe obrazy tomograficzne (CT) przerzutowej choroby wątroby pacjenta, zanim otrzymała llorlatinib, w czasie, gdy miała odpowiedź na lorlatynib, gdy choroba powróciła ponownie po 9 miesiącach i podczas drugiej reakcji pacjenta na leczenie kryzotynibem. Radiologiczną drugą odpowiedź na kryzotynib odnotowano na pierwszym restabularnym CT uzyskanym po 8 tygodniach leczenia. Pokazana jest druga odpowiedź pacjenta po otrzymaniu kryzotynibu przez 12 tygodni. Panel C pokazuje seryjne monitorowanie całkowitego stężenia bilirubiny i poziomów fosfatazy alkalicznej przed i po ponownym leczeniu kryzotynibem. Aby przeliczyć wartości dla bilirubiny na mikromole na litr, pomnóż przez 17,1. Początkowa dawka kryzotynibu wynosiła 250 mg raz na dobę, co zwiększono do 250 mg dwa razy na dobę, gdy testy czynności wątroby u pacjenta wykazały poprawę. Continue reading “Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad”