Szpik w chorobie Werlhofa

Szpik w chorobie Werlhofa wykazuje w układzie erytroblastycznym i leukoblastycznym objawy właściwe niedokrwistości pokrwotocznej, w układzie natomiast tromboblastycznym występują daleko idące zmiany, stwierdza się, bowiem w tym układzie zwiększenie się liczby megakariocytów, które wykazują brak dojrzewania. Prócz tego stwierdza się liczne młodsze postacie megakariocytów, jak pronegakariocyty i megakarioblasty. Ten obraz szpiku świadczy o tym, że dojrzewanie megakariocytów jest wybitnie zahamowane i w związku z tym nie wytwarzają się płytki zdolne do przechodzenia do krwi. Choroba Werlhofa w postaci ostrej, jeśli nie zastosowano w czas splenektomii, zawsze prowadzi do śmierci, w postaci zaś przewlekłej jest nieuleczalna i stwarza groźbę wylewu krwawego do mózgu. Patogeneza choroby Werlhofa nie jest ściśle ustalona, w mechanizmie, bowiem powstawania skazy krwotocznej musimy wziąć pod uwagę dwa czynniki, a mianowicie niedokrzepliwość krwi i zmiany naczyń krwionośnych. Istnieją zasadniczo cztery teorie, a mianowicie: teoria szpikowa, śledzionowa, naczyniowa i wątrobowa. Teoria szpikowa tłumaczy powstawanie choroby Werlhofa pierwotnym uszkodzeniem układu megakariocytów bez uszkodzenia układu erytroblastycznego i leukoblastycznego. [hasła pokrewne: stomatologia implanty, stomatologia estetyczna, stomatolog zielona góra ]

Powiązane tematy z artykułem: stomatolog zielona góra stomatologia estetyczna stomatologia implanty