Etiologia procesów patologicznych

Wiemy np. , że bez prątka gruźlicy nie może powstać gruźlica, jednak po zakażeniu powstanie i przebieg choroby – zarówno w objawach klinicznych jak i morfologicznych – w dużej mierze zależy od wielu warunków zewnętrznych, jak odżywianie, rola mieszkania, charakter pracy i inne. Efekt więc wywołany bodźcem przyczynowym może być bardzo zmienny, gdyż bodziec wywołujący proces patologiczny może działać tylko w ściśle ustalonych warunkach, które mogą albo zwiększyć, albo zmniejszyć, albo wreszcie zniszczyć działanie bodźca. Te warunki same w sobie mogą być zupełnie przygodne i związane z oddziaływaniem na ustrój środowiska zewnętrznego. Że warunki zewnętrzne wpływają na przejaw działania bodźca, można wykazać doświadczalnie. Continue reading “Etiologia procesów patologicznych”

drogi szerzenia sie patologicznych procesów

Również drogi szerzenia się patologicznych procesów odgrywają- ważną, rolę w poznaniu patezy danej choroby. Inaczej bowiem przebiega sprawa chorobowa szerząca się przez ciągłość (per continuitatem), inaczej przez styczność (per contiguitatem), a jeszcze inaczej, gdy proces chorobowy szerzy się przez układ naczyniowy lub chłonny, – albo też przez układ nerwowy. Drogi więc szerzenia się stanu patologicznego warunkują rozmaite i charakterystyczne rozprzestrzenianie się sprawy chorobowej, przy czym szerzenie się tą lub inną drogą procesu patologicznego jest właściwe ściśle określonym chorobom i ich przyczynowemu bodźcowi. Niektóre bowiem zarazki lub jady z miejsca wtargnięcia przenoszą się drogą krwi lub chłonki, wywołując różne obrazy chorobowe, inne (jak np. wścieklizna i tężec) przenoszą się po układzie nerwowym, dając charakterystyczne objawy patogenetyczne cierpienia. Continue reading “drogi szerzenia sie patologicznych procesów”

Niewydolnosc krazenia

Jeżeli więc komórka okaże się niezdolna do chemicznej regeneracji, to powstanie w niej wadliwa przemiana materii i zwichnięcie biochemicznych właściwości prowadzące do zmian wstecznych, co daje obraz anatomiczny i kliniczny niewydolności krążenia in sufficientift circulatoria. Niewydolność krążenia powstaje jednak nie tylko z powodu zmian w czynności serca, dołączają się, bowiem do nich jeszcze wpływy z naczyń krwionośnych zmieniających swoją czynność wtedy, kiedy zmienia się czynność serca, i odwrotnie, serce zmienia swoją czynność, jeżeli w naczyniach rozgrywa się sprawa chorobowa i powstają zmiany ciśnienia krwionośnego przepływu krwi. Pochodzi to stąd, że te same mechanizmy warunkują sprawność przystosowania się serca i naczyń do rozmaitych zmian, mechanizmy te zaś są charakteru nerwowo humoralnego i przede wszystkim mają swe źródło w układzie wegetatywnym. Jeżeli wytworzy się patologiczne przystosowanie się serca do zmienionych warunków jego pracy, to pociąga to za sobą patologiczne przystosowanie się naczyń i odwrotnie – patologiczne przystosowanie się naczyń do zmienionych warunków krążenia naczyniowego pociąga za sobą patologiczne przystosowanie się serca. To przystosowanie patologiczne jest wyrazem choroby. Continue reading “Niewydolnosc krazenia”

przerosly miesien sercowy wykazuje mniejsza zdolnosc przystosowania sie do zwiekszonej pracy

Również klinika poucza, że osoby z przerosłym sercem wykonują ciężką pracę fizyczną i wytrzymują choroby zakaźne, mimo że serce ich jest wtedy obciążone dodatkową pracą. Głębsze jednak badania stwierdzają, że przerosły mięsień sercowy wykazuje mniejszą zdolność przystosowania się do zwiększonej pracy dzięki zmianom charakteru dynamicznego, serce, bowiem przerosłe rozciąga się bardziej niż normalne przy tym samym dopływie do niego krwi. W związku z tym traci ono niepotrzebnie więcej energii w celu wykonania skurczu i wyrzucenia krwi do naczyń. Wskutek tego szybciej powstaje osłabienie siły mięśnia sercowego, czemu sprzyja gorsze jego odżywianie i zmiana metabolizmu, naczynia, bowiem odżywiające serce nie mogą nadążyć za przerostem tkanki mięśniowej. Dlatego też serce wykazujące przerost patologiczny łatwiej wyczerpuje się przy dodatkowym dłuższym obciążeniu go pracą i powstaje zjawisko niewyrównania decompensatio , Wiemy także, że jeżeli serce jest przerosłe i nie wykazuje jeszcze cech niewydolności, to i wtedy stwierdza się zaburzenia jego metabolizmu, zwłaszcza przemiany węglowodanowej, co jest związane z gorszym jego ukrwieniem nie nadążającym za przerostem. Continue reading “przerosly miesien sercowy wykazuje mniejsza zdolnosc przystosowania sie do zwiekszonej pracy”

Ile dałbyś, by uratować umierającego ptaka? Pacjentki i badania biomedyczne AD 4

Przypadkowo sirolimus, który specjalnie celuje w tę drogę, został właśnie zatwierdzony przez FDA. Ale najbardziej krytyczny był ten impuls, by ocalić metaforycznego tonącego ptaka. Jak zauważa McCormack: To, czego LAM nauczył mnie o medycynie i systemach opieki zdrowotnej, blednie w porównaniu z tym, co LAM nauczył mnie o ludzkiej naturze. Podkreśla ogromny wolontariat lekarzy: Nie przypominam sobie jednego lekarza, którego zadzwoniliśmy, który powiedział Nie. Continue reading “Ile dałbyś, by uratować umierającego ptaka? Pacjentki i badania biomedyczne AD 4”

Ryzyko związanej z Natalizumab postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią AD 7

Założenie to opierało się na fakcie, że w momencie tej analizy, wszystkie 54 pacjentów z PML, dla których dostępne były próbki, było dodatnich pod względem przeciwciał przeciw wirusowi JC przed rozpoznaniem PML; jednak nie wszyscy pacjenci z PML mieli próbki dostępne do testowania, a test przeciwciał przeciw wirusowi JC ma zdefiniowaną, aczkolwiek niską, analityczną wartość fałszywie ujemną (2,5 do 2,7%) 13,14 Oszacowanie częstości występowania PML wśród pacjenci, którzy byli ujemni pod względem przeciwciał przeciw wirusowi JC, byli ograniczeni przez przyjęcie hipotetycznego przypadku PML u pacjenta, który był ujemny na przeciwciała przeciwko wirusowi JC. Ostatecznie te szacunki zakładały 55% rozpowszechnienie przeciwciał przeciwko wirusowi JC w populacji leczonej natalizumabem ze stwardnieniem rozsianym. Pomimo potencjalnej serokonwersji u pacjentów, którzy są ujemni w kierunku przeciwciał przeciw wirusowi JC i różnic geograficznych w seropowalenności, aktualne dane wskazują, że roczna stopa serokonwersji jest niska (około 2%, co jest podobne do wskaźników z innymi testami), oraz że zmienność geograficzna seroprewalencji przeciwciał anty-JC jest minimalna (Tabela 2) .14,18,22,23 Potrzebne są dalsze dane, aby lepiej scharakteryzować wielkość ryzyka PML u pacjentów pozytywnych i negatywnych dla przeciwciał przeciwko wirusowi JC. Pomimo tych ograniczeń, analiza ta sugeruje, że w przypadku pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, którzy rozważają lub przyjmują terapię natalizumabem, ryzyko PML może być stratyfikowane zgodnie ze stanem dodatnim lub ujemnym w odniesieniu do przeciwciał przeciw wirusowi JC, przed lub bez wcześniejszego stosowania leków immunosupresyjnych oraz czas trwania leczenia natalizumabem. Continue reading “Ryzyko związanej z Natalizumab postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią AD 7”

Terapia domięśniowa a dożylna w stanie przedszpitalnym Epilepticus AD 6

Czas zaoszczędzony dzięki zastosowaniu drogi domięśniowej wydaje się zrównoważyć opóźnienie początku działania leku. Interesujące jest spekulowanie, że różnica zaledwie kilku minut z wcześniejszym podawaniem w grupie domięśniowej może być wystarczająca do spowodowania niewielkiej przewagi drogi domięśniowej w odniesieniu do wyniku. Jednakże możliwe jest również, że różnica w wynikach między dwiema grupami leczenia odzwierciedla różnice w skuteczności zastosowanych środków, a nie w drodze podawania. Ponieważ jest to pragmatyczne badanie kliniczne, mające na celu poinformowanie praktyki klinicznej EMS, a nie wyjaśnienie mechanizmu, nie można znacząco rozdzielić wpływu czynnika i trasy na analizę tych danych. Continue reading “Terapia domięśniowa a dożylna w stanie przedszpitalnym Epilepticus AD 6”

Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad

Nabyta oporność na lorlatinib i resensytyzacja na kryzotynib.Panel A pokazuje różne terapie, które pacjent otrzymał w przypadku przerzutowego raka niedrobnokomórkowego płuca (ALK) z przerzutami, jak również czas trwania każdego leczenia. Panel B przedstawia komputerowe obrazy tomograficzne (CT) przerzutowej choroby wątroby pacjenta, zanim otrzymała llorlatinib, w czasie, gdy miała odpowiedź na lorlatynib, gdy choroba powróciła ponownie po 9 miesiącach i podczas drugiej reakcji pacjenta na leczenie kryzotynibem. Radiologiczną drugą odpowiedź na kryzotynib odnotowano na pierwszym restabularnym CT uzyskanym po 8 tygodniach leczenia. Pokazana jest druga odpowiedź pacjenta po otrzymaniu kryzotynibu przez 12 tygodni. Panel C pokazuje seryjne monitorowanie całkowitego stężenia bilirubiny i poziomów fosfatazy alkalicznej przed i po ponownym leczeniu kryzotynibem. Aby przeliczyć wartości dla bilirubiny na mikromole na litr, pomnóż przez 17,1. Początkowa dawka kryzotynibu wynosiła 250 mg raz na dobę, co zwiększono do 250 mg dwa razy na dobę, gdy testy czynności wątroby u pacjenta wykazały poprawę. Continue reading “Ponowna reakcja na kryzotynib za pomocą Lorlatinibu ALK Resistance Mutation L1198F ad”

Wrodzone Odporności i Ryzyko Astmy u Aryszów i Hutników ad 9

Zgodność wyników uzyskanych w badaniach na ludziach i myszach była niezwykła: w obu badaniach ochronie towarzyszyły niższe poziomy eozynofilów, wyższy poziom neutrofilów, ogólnie tłumione odpowiedzi cytokinowe, a także brak wzrostu poziomu komórek regulatorowych T lub interleukiny-10. Stąd odkrycie, że cechy te były w dużej mierze zależne od wrodzonych szlaków immunologicznych u myszy sugeruje, że wrodzona sygnalizacja immunologiczna może być również głównym celem ochrony u dzieci Amiszów, u których można również modulować odpowiedzi adaptacyjne w dół strumienia. Nasze badanie ma kilka ograniczeń. Po pierwsze nie byliśmy w stanie włączyć dzieci w wieku poniżej 6 lat, zebraliśmy próbki w jednym punkcie czasowym, a liczba dzieci z Amiszem i Huterytem w naszym badaniu była stosunkowo niewielka. W rezultacie mogliśmy przegapić ważne okna rozwoju odporności lub brakowało zdolności wykrywania wczesnych, subtelnych zmian w składzie komórki, odpowiedzi lub fenotypie, które są krytyczne dla dojrzewania immunologicznego. Po drugie, nasze oceny mikrobiomów były ograniczone, ponieważ tylko próbki pyłu zebrane z ograniczonej liczby domów były dostępne dla badań, w których ocenialiśmy skład bakteryjny. Dlatego nie możemy dalej analizować składu drobnoustrojów i identyfikować potencjalnie ochronnych mikroorganizmów, które mogą być celem. Continue reading “Wrodzone Odporności i Ryzyko Astmy u Aryszów i Hutników ad 9”

Wrodzone Odporności i Ryzyko Astmy u Aryszów i Hutników ad 8

W porównaniu z huterytami, Amisze, którzy uprawiają tradycyjne rolnictwo i są narażeni na działanie środowiska bogatego w drobnoustroje, wykazali wyjątkowo niskie wskaźniki astmy i wyraźne profile odporności, które sugerują głęboki wpływ na odporność wrodzoną. Dane wygenerowane w eksperymentalnym modelu astmy potwierdzają to pojęcie, pokazując, że ochronny wpływ środowiska Amish wymaga aktywacji wrodzonej sygnalizacji immunologicznej. Analizy proporcji i profili ekspresji genów komórek odpornościowych krwi obwodowej u dzieci Amiszów i Huterytów ujawniły różnice w komórkach i genach związanych z wrodzonymi odpowiedziami immunologicznymi na drobnoustroje. Rzeczywiście, neutrofile, eozynofile i monocyty wydają się być głównymi celami odrębnych środowisk, na które narażone są dzieci amisze i huteiści, ponieważ te typy komórek różniły się między tymi dwiema grupami pod względem ich względnej obfitości, ich fenotypów lub obu. Co więcej, sieć najbardziej związana z tymi różnicami składa się z genów wrodzonego układu odpornościowego. Godne uwagi wśród genów, które były silniej wyrażane w dzieciach Amiszów, był TNFAIP3, który koduje A20, enzym edycyjny ubikwityny, który ogranicza aktywność wielu szlaków zapalnych, które zależą od czynnika jądrowego .B (NF-.B) 20 i który również został wykazano, że pośredniczy w ochronnym działaniu europejskich wyciągów z kurzu hodowlanego w mysich modelach astmy alergicznej.21 IRF7, piasta w tej sieci, reguluje transkrypcję interferonu typu I, a zatem jest niezbędna do odpowiedzi wrodzonych dróg oddechowych na wirusy22, które są powiązane z podatnością na astmę. .2,3,24 Z kolei TRIM8, jeden gen w sieci, który był bardziej eksprymowany w Huterytach, działa jako pozytywny regulator indukowanej przez TNF-. Continue reading “Wrodzone Odporności i Ryzyko Astmy u Aryszów i Hutników ad 8”