Niskie stężenia tyreotropiny w surowicy jako czynnik ryzyka migotania przedsionków u osób starszych ad

Średnia stężenia tyreotropiny w surowicy, które były większe niż 5 mU na litr i mniejsza niż lub równa 10 mU na litr, wynosiła 6,8 mU na litr przy pomiarze w starszym oznaczeniu i 6,7 mU na litr w nowym teście; dla wartości powyżej 10 mU na litr, średnie wynosiły odpowiednio 17,9 mU na litr i 16,8 mU na litr. Współczynnik korelacji dwóch testów dla wartości powyżej 5 mU na litr wynosił 0,91. Wyniki te wskazują na stabilność stężenia tyreotropiny w surowicy mierzoną w zamrożonych próbkach surowicy. W przypadku nowszego testu, normalny zakres wartości stężenia tyreotropiny w surowicy u młodszych dorosłych wynosił od> 0,4 do 5,0 mU na litr. Stężenie tyroksyny w surowicy mierzono w latach 1981-1983 za pomocą testu radioimmunologicznego (produkty diagnostyczne, Los Angeles); normalny zakres wynosił od 4,7 do 12,0 .g na decylitr (od 60 do 154 nmoli na litr). Continue reading “Niskie stężenia tyreotropiny w surowicy jako czynnik ryzyka migotania przedsionków u osób starszych ad”

Choroby naczyń: terapia chirurgiczna i interwencyjna

Choroby naczyń to doskonała, najnowocześniejsza dyskusja na temat patofizjologii, diagnostyki i leczenia chorób naczyniowych. Autorzy współpracujący reprezentują wielu liderów w chirurgii naczyniowej i obrazowaniu naczyń, przy czym ten drugi obszar jest często słabo reprezentowany w standardowych podręcznikach chirurgii naczyniowej. W dwutomowym podręczniku omawia się ogólne sposoby leczenia chorób naczyniowych, ale nie koncentruje się na konkretnych technikach, a większość rozdziałów nie zawiera ilustracji technik operacyjnych. Dyskusje na temat patofizjologii chorób tętniczych i żylnych są doskonałe, obejmując bieżące badania i dane kliniczne. Nacisk na stosowanie wiedzy o fizjologii chorób tętniczych i żylnych do praktyki klinicznej jest główną siłą książki. Continue reading “Choroby naczyń: terapia chirurgiczna i interwencyjna”

Etiologia

Etiologia więc w celach zapobiegawczych i leczniczych musi wyjaśnić związek pomiędzy bodźcem jako przyczyną a rozgrywającym się patologicznym procesem. Najczęściej bowiem przyczyną procesu patologicznego są czynniki zewnętrzne, właściwości zaś ustroju odgrywają rolę warunków sprzyjających powstawaniu właściwego zachorowania. Podczas epidemii np. szybciej zapada taki ustrój, którego odporność na zakażenie jest zmniejszona z tych czy innych powodów, charakter jednak choroby zakaźnej jest związany ze swoistym zarazkiem. Bez właściwego zarazka nie może być swoistej choroby zakaźnej, właściwości zaś ustroju są tylko zespołem warunków, na tle których łatwiej powstaje zakażenie. Continue reading “Etiologia”

Szpik w chorobie Werlhofa

Szpik w chorobie Werlhofa wykazuje w układzie erytroblastycznym i leukoblastycznym objawy właściwe niedokrwistości pokrwotocznej, w układzie natomiast tromboblastycznym występują daleko idące zmiany, stwierdza się, bowiem w tym układzie zwiększenie się liczby megakariocytów, które wykazują brak dojrzewania. Prócz tego stwierdza się liczne młodsze postacie megakariocytów, jak pronegakariocyty i megakarioblasty. Ten obraz szpiku świadczy o tym, że dojrzewanie megakariocytów jest wybitnie zahamowane i w związku z tym nie wytwarzają się płytki zdolne do przechodzenia do krwi. Choroba Werlhofa w postaci ostrej, jeśli nie zastosowano w czas splenektomii, zawsze prowadzi do śmierci, w postaci zaś przewlekłej jest nieuleczalna i stwarza groźbę wylewu krwawego do mózgu. Patogeneza choroby Werlhofa nie jest ściśle ustalona, w mechanizmie, bowiem powstawania skazy krwotocznej musimy wziąć pod uwagę dwa czynniki, a mianowicie niedokrzepliwość krwi i zmiany naczyń krwionośnych. Continue reading “Szpik w chorobie Werlhofa”