Szpik w chorobie Werlhofa

Szpik w chorobie Werlhofa wykazuje w układzie erytroblastycznym i leukoblastycznym objawy właściwe niedokrwistości pokrwotocznej, w układzie natomiast tromboblastycznym występują daleko idące zmiany, stwierdza się, bowiem w tym układzie zwiększenie się liczby megakariocytów, które wykazują brak dojrzewania. Prócz tego stwierdza się liczne młodsze postacie megakariocytów, jak pronegakariocyty i megakarioblasty. Ten obraz szpiku świadczy o tym, że dojrzewanie megakariocytów jest wybitnie zahamowane i w związku z tym nie wytwarzają się płytki zdolne do przechodzenia do krwi. Choroba Werlhofa w postaci ostrej, jeśli nie zastosowano w czas splenektomii, zawsze prowadzi do śmierci, w postaci zaś przewlekłej jest nieuleczalna i stwarza groźbę wylewu krwawego do mózgu. Patogeneza choroby Werlhofa nie jest ściśle ustalona, w mechanizmie, bowiem powstawania skazy krwotocznej musimy wziąć pod uwagę dwa czynniki, a mianowicie niedokrzepliwość krwi i zmiany naczyń krwionośnych. Continue reading “Szpik w chorobie Werlhofa”

Zródlem krwi przetaczanej bywa krew dawcy zawodowego lub przypadkowego

Źródłem krwi przetaczanej bywa krew dawcy zawodowego lub przypadkowego, poza tym krew własna chorego, pobrana z jam surowiczych ciała wskutek krwotoku wewnętrznego, krew upuszczona chorym w celach leczniczych, np. u chorych z samoistnym nadciśnieniem, krew łożyskowa pobierana z pępowiny po odpępnieniu dziecka oraz krew ze zwłok osób nagle zmarłych. Do przetaczania bywa stosowana: krew żywa, którą przetaczamy wprost z żyły dawcy do żył biorcy, krew konserwowana, którą uzyskujemy przez dodanie do krwi żywej płynu konserwującego, w skład którego wchodzi cytrynian sodu, glukoza oraz środki bakteriostatyczne. Prócz tego możemy przetaczać masę krwinkową, to jest taką krew konserwowaną, z której odlano osocze. Masę krwinkową stosujemy przeważnie w niedokrwistościach. Continue reading “Zródlem krwi przetaczanej bywa krew dawcy zawodowego lub przypadkowego”

Najczestsza postacia nadwrazliwosci bywa odczyn anafilaktyczny

Spośród czynników pochodzenia wewnętrznego należy wymienić wstrząsy poprzetoczeniowe, związane z ustrojem biorcy. Jest to wzmożona odczynowość ustroju biorcy spowodowana a obecnością przeciwciał na czynnik Rh, z niektórymi chorobami zakaźnymi i tak zwaną osobniczą nadwrażliwość. Najczęstszą postacią nadwrażliwości bywa odczyn anafilaktyczny skutkiem poprzednio wykonanych przetaczań lub wprowadzenia białka drogą pozajelitową. Objawia się on gorączką, pokrzywką i eozynofilią. Odczyn koloidoklastyczny występuje u osób uczulonych na białko wprowadzonej krwi skutkiem niezgodności biologicznej białek osocza krwi przetoczonej z osoczem chorego. Continue reading “Najczestsza postacia nadwrazliwosci bywa odczyn anafilaktyczny”

Serce w warunkach prawidlowych i w spoczynku ustroju pracuje z niepelnym obciazeniem

Serce w warunkach prawidłowych i w spoczynku ustroju pracuje z niepełnym obciążeniem i jego praca w tych warunkach wynosi jedną szóstą część pracy, jaką serce może wykonać przy maksymalnym napięciu włókien mięśniowych. Zdolność serca do zmiany siły swoich skurczów i, dostosowania ich zarówno do ilości napływającej krwi do serca, jak i do wysokości ciśnienia w układzie tętniczym nazywa się zapasową siłą serca. Im większa rozpiętość oddziaływania serca na te czynniki, tym większa jego siła zapasowa, która zależy od stopnia zdolności rozciągania się włókien mięśniowych w okresie rozkurczowym serca. Zapasowa siła serca jest również uzależniona od stanu odżywienia mięśnia sercowego i wpływu nerwów troficznych wzmacniających jego czynność bez przyśpieszenia rytmu nerwów wykrytych przez Pawłowa. Wzmożona praca serca trwająca czas dłuższy przy Jego dobrym odżywianiu prowadzi do przerostu hypertrophia mięśnia sercowego przerost ten może być albo fizjologiczny, albo patologiczny. Continue reading “Serce w warunkach prawidlowych i w spoczynku ustroju pracuje z niepelnym obciazeniem”