Etiologia

Etiologia więc w celach zapobiegawczych i leczniczych musi wyjaśnić związek pomiędzy bodźcem jako przyczyną a rozgrywającym się patologicznym procesem. Najczęściej bowiem przyczyną procesu patologicznego są czynniki zewnętrzne, właściwości zaś ustroju odgrywają rolę warunków sprzyjających powstawaniu właściwego zachorowania. Podczas epidemii np. szybciej zapada taki ustrój, którego odporność na zakażenie jest zmniejszona z tych czy innych powodów, charakter jednak choroby zakaźnej jest związany ze swoistym zarazkiem. Bez właściwego zarazka nie może być swoistej choroby zakaźnej, właściwości zaś ustroju są tylko zespołem warunków, na tle których łatwiej powstaje zakażenie. Continue reading “Etiologia”

Szpik w chorobie Werlhofa

Szpik w chorobie Werlhofa wykazuje w układzie erytroblastycznym i leukoblastycznym objawy właściwe niedokrwistości pokrwotocznej, w układzie natomiast tromboblastycznym występują daleko idące zmiany, stwierdza się, bowiem w tym układzie zwiększenie się liczby megakariocytów, które wykazują brak dojrzewania. Prócz tego stwierdza się liczne młodsze postacie megakariocytów, jak pronegakariocyty i megakarioblasty. Ten obraz szpiku świadczy o tym, że dojrzewanie megakariocytów jest wybitnie zahamowane i w związku z tym nie wytwarzają się płytki zdolne do przechodzenia do krwi. Choroba Werlhofa w postaci ostrej, jeśli nie zastosowano w czas splenektomii, zawsze prowadzi do śmierci, w postaci zaś przewlekłej jest nieuleczalna i stwarza groźbę wylewu krwawego do mózgu. Patogeneza choroby Werlhofa nie jest ściśle ustalona, w mechanizmie, bowiem powstawania skazy krwotocznej musimy wziąć pod uwagę dwa czynniki, a mianowicie niedokrzepliwość krwi i zmiany naczyń krwionośnych. Continue reading “Szpik w chorobie Werlhofa”

CALKOWITA NIEWYDOLNOSC SZPIKU

CAŁKOWITA NIEWYDOLNOŚĆ SZPIKU Całkowita niewydolność szpiku panmyelopathia, panmyelophthisis jest stanem, w którym czynność szpiku jest niedostateczna i w końcu zupełnie ustaje. Całkowita niewydolność szpiku dotyczy wszystkich, jego układów, to jest erytroblastycznego, leukoblastycznego i tromhoblastycenego. Elementy morfotyczne krwi nie wytwarzają się wtedy, a jeżeli wytwarzają się w nieznacznym stopniu, to nie dojrzewają. Badanie szpiku otrzymanego przez nakłucie mostka wykazuje w przypadkach całkowitej jego niewydolności cechy zaniku, czyli aplazji. Liczba normocytów, jak również liczba granulocytów, zwłaszcza zaś megakariocytów się zmniejsza. Continue reading “CALKOWITA NIEWYDOLNOSC SZPIKU”

Dwa ciala spotykane w czerwonych krwinkach nosza nazwe aglutynogenów A i B

Dwa ciała spotykane w czerwonych krwinkach noszą nazwę aglutynogenów A i B i one właściwie decydują o przynależności krwi do danej grupy. W surowicy krwi stwierdzono zaś dwa odpowiadające przeciwciała izoprzeciwciała, zwane antyalianty – B, oznaczone greckimi literami ai. W krwinkach czerwonych mogą się znajdować albo jeden aglutynogen, to jest A lub B grupa A lub B, albo oba aglutynogeny, to jest A i B grupa AB, albo też krwinki mogą nie zawierać żadnych aglutynogenów grupa O. W osoczu krwi może być jedna aglutynina, to jest w grupie A aglutynina , w grupie zaś B aglutynina a albo obie aglutyniny, to jest jak w przypadku grupy 0, albo też może ich nie być wcale, jak to widzimy w grupie AB. Sklejanie się krwinek następuje wtedy, kiedy aglutynogen zwiąże się z odpowiednią aglutyniną skierowaną przeciwko temu aglutynogenowi, np. Continue reading “Dwa ciala spotykane w czerwonych krwinkach nosza nazwe aglutynogenów A i B”

PRZETACZANIE KRWI

PRZETACZANIE KRWI Przetaczanie krwi jest jednym z najbardziej skutecznych sposobów leczenia wielu chorób, zwłaszcza zaś chorób krwi. Najbardziej efektowne wyniki leczenia przez zastosowanie przetaczania krwi widzi się w stanach przebiegających z utratą krwi wywołaną uszkodzeniem naczyń. Nawet bardzo duża strata krwi może nie spowodować śmierci, jeżeli w czas zastosuje się ten zabieg. Dzisiaj, w związku z poznaniem biologicznej roli krwi, przetaczanie jej jest bardzo szeroko stosowane i zabieg ten często ratuje życie chorego. Przetaczanie krwi może jednak wywołać ciężkie objawy chorobowe, które są zależne od rozpuszczania się przetaczanych krwinek czerwonych w ustroju biorcy. Continue reading “PRZETACZANIE KRWI”

wyrównawczy przyplyw chlonki

W myśl dawnych teorii, działanie krwi przetoczonej w przypadkach krwotoku sprowadzało się głównie do mechanizmu zastępczego, tj. wyrównania spadku ciśnienia spowodowanego stratą krwi oraz zastąpienia utraconej ilości krwinek. Nowsze teorie wychodzące również z działania zastępczego krwi przetoczonej podkreślały jeszcze jej działanie jako bardziej biologicznie czynnej tkanki zdolnej w pewnych warunkach do zachowania przez czas dłuższy swoich właściwości. Wszystkie jednak teorie były niewystarczające, gdyż nie ujmowały one fizjologicznych mechanizmów kompensacyjnych odgrywających zasadniczą rolę w wyrównaniu krążenia po ostrym krwotoku. Najważniejszymi mechanizmami kompensacyjnymi są: 1 wyrównawczy przypływ chłonki, 2 czynnik naczynioworuchowy, 3 mobilizacja krwi zdeponowanej, 4 regulacja czynności serca. Continue reading “wyrównawczy przyplyw chlonki”

Powiklania po przoczeniu krwi bywaja rózne

Powikłania po przoczeniu krwi bywają różne. Odczyny mogą zależeć albo od czynników zewnątrzpochodnych, znajdujących się w samej krwi przetaczanej, albo od czynników zależnych od cech wewnętrznych ustroju. Spośród czynników zewnętrznych należy wymienić: niezgodność krwiodawcy z krwią biorcy, zmiany zaszłe we krwi konserwowanej. Przetoczenie krwi niezgodnej pod względem zasadniczej grupy prowadzi do objawów występujących w hemolizie krwinek, którym towarzyszą ucisk w okolicy serca, szum w głowie, ostry ból w okolicy nerek, niepokój i duszność. Tętno staje się częste i słabo wypełnione, ciśnienie krwi spada. Continue reading “Powiklania po przoczeniu krwi bywaja rózne”

Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią cd

Pobrano próbkę krwi do wymazu z malarii i wysuszonych plamek krwi do późniejszego genotypowania, do pełnej liczby krwinek (tylko w dniach 7, 14, 28 i 63) oraz do pomiaru całkowitej zawartości bilirubiny, aminotransferazy alaninowej i kreatyniny (w tylko dni 7 i 14). Leczenie ratunkowe w przypadku nawracających infekcji przeprowadzono zgodnie z krajowymi wytycznymi. Pod koniec aktywnego okresu obserwacji kobiety były proszone o wizytę w przychodni przedporodowej co miesiąc lub gdy czuły się niezdrowe, aż do porodu. Po porodzie noworodka badano pod kątem wad wrodzonych i ważono, a wiek ciążowy oceniano za pomocą całkowitego wyniku Ballarda (zakres, -10 [20 tygodni ciąży] do 50 (44 tygodnie ciąży)). Próbkę z biopsji łożyskowej uzyskano tak szybko jak to możliwe po porodzie i zachowano ją w 10% obojętnej buforowanej formalinie. Próbki biopsyjne przetwarzano i zatapiano w wosku parafinowym standardowymi technikami i utrzymywano w temperaturze 4 ° C. Skrawki parafiny o grubości 4 mm wybarwiono hematoksyliną i eozyną i odczytano w Centrum Badań Międzynarodowych Zdrowia w Barcelonie.7
Procedury laboratoryjne
Oparte na Giemsie grube i cienkie filmy krwi były czytane niezależnie przez dwóch czytelników. Continue reading “Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią cd”

Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 10

Czas trwania profilaktyki po leczeniu jest ważnym czynnikiem w wyborze leków przeciwmalarycznych, szczególnie w obszarach o wysokim ryzyku infekcji. Lumefantryna ma najkrótszy okres półtrwania w fazie eliminacji, 17, następnie Meflochina, 18 amodiaquina, 19, a następnie piperachina. Skuteczność artefaktów-lumefantryny była stosunkowo niska w Burkina Faso (93,2%). Było to to samo miejsce próbne, w którym skuteczność artefaktów-lumefantryny wśród dzieci z malarią była najniższa (90,2%) wśród miejsc badań w Afryce Subsaharyjskiej.21 Miejsca w Burkina Faso również miały największą intensywność transmisji, jak sugerowano przez wysokie wskaźniki reinfekcji obserwowane we wszystkich grupach terapeutycznych (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Ta wysoka intensywność transmisji może wpływać na interpretację wyników genotypowania, z ryzykiem, że nowe infekcje mogą zostać błędnie zaklasyfikowane jako ponowne wysypki.22 W naszym badaniu do genotypowania MSP2 zastosowano elektroforezę kapilarną, technikę, która może zminimalizować błędną klasyfikację23. Ponadto intensywność transmisji może wpływać na indywidualne wskaźniki leczenia, ale nie na różnicę ryzyka między terapiami.23
Nie było znaczącej różnicy w wynikach porodu wśród leczonych grup. Średnia masa urodzeniowa oraz odsetek poronień, urodzeń martwych, porodów przedwczesnych i wrodzonych wad rozwojowych były podobne w grupach. Continue reading “Cztery terapie oparte na artemizynie u afrykańskich kobiet w ciąży z malarią ad 10”

Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5

Wszystkie dane analizowano za pomocą oprogramowania SPSS, wersja 17.0 (SPSS). Nie przeprowadzono żadnych tymczasowych analiz, z wyjątkiem streszczeń danych dotyczących bezpieczeństwa dla komitetu monitorującego. Wyniki
Uczestnicy
Rycina 1. Rycina 1. Rejestracja i losowanie uczestników badania. Wszystkie porody były pojedynczymi porodami. TDF oznacza fumaran dizoproksylu tenofowiru. Continue reading “Tenofowir w zapobieganiu transmisji wirusa zapalenia wątroby typu B u matek z dużym obciążeniem wirusem ad 5”